Prototyp RWD-16 bis zbudowano w pierwszej połowie 1938 roku. Został on oblatany przez Eugeniusza Przysieckiego na przełomie czerwca i lipca tego samego roku. Badania w locie wykazały niewystarczającą sterowność kierunkową samolotu. W związku z tym postanowiono zmienić statecznik pionowy - z szerokiego na wysoki i spiczasty. Tak zmodyfikowany prototyp wypróbowano z dobrym skutkiem we wrześniu 1938 roku. W tym samym miesiącu zostały pomyślnie ukończone badania samolotu przez ITL.

W listopadzie tego samego roku zbudowano drugi prototyp RWD-16 bis. Otrzymał on znaki rejestracyjne SP-BPC. Od pierwszego egzemplarza różnił się kształtem tylnych okien kabiny. Obydwa prototypy były wyposażone w polskie silniki Avia 3 o mocy 44 kW. Wiadomo też, że przez pewien okres czasu drugi prototyp miał zainstalowany silnik Cirrus Minor o mocy 66 kW.

Budując ten samolot wytwórnia pragnęła spopularyzować turystykę lotniczą. Taką popularyzację lotnictwa popierała również LOPP. Pod koniec stycznia 1939, organizacja ta zamówiła w DWL, za pośrednictwem Komitetu Żwirki i Wigury, 20 egzemplarzy RWD-16 bis. Zgłaszający się do LOPP przyszli właściciele płacili za samoloty jedynie 9 500 złotych ponieważ LOPP wypożyczała silnik za darmo, a ponadto udzielała 20% zniżki.

Nic więc dziwnego. że dość szybko pojawili się chętni do nabycia samolotu, który kosztował tyle co dwa samochody Polski Fiat. W aeroklubach zawiązywały się grupki 3-4 pilotów którzy zamierzali wspólnie nabyć i użytkować ten sam egzemplarz.

Nie jest jasną sprawa produkcji seryjnej RWD-16 bis. Wiadomo jedynie, że pierwsze zamówienia miały miejsce już w styczniu 1939 roku i że do lutego właścicielami nowych samolotów stały się następujące osoby: dr inż. Jadwiga Pitulanka z Aeroklubu Krakowskiego, dr Świętosław Baley z Dubna, H. Hoffman z Warszawy, Jerzy Gerlicz z powiatu Tureckiego oraz łódzki przemysłowiec Andrzej Sobczyk. Wiele innych tranzakcji było w toku. Spodziewano się przy tym, że zamówiona przez LOPP seria 20 egzemplarzy nie wystarczy na pokrycie popytu. Dodajmy jeszcze, że wspomniana już dr inż. Pitulanka stała się pierwszą w Polsce właścicielką samolotu. Miał on być gotowy w maju. "Skrzydlata Polska" z marca 1939 do nabywców RWD-16 bis zaliczyła także ziemianina z Wileńszczyzny Karola Wędziagolskiego. Nie kupił on jednak tego samolotu, lecz nabył jego ulepszoną wersję - RWD-21. Samolot Wędziagolskiego został oblatany 18 lipca 1939 r. i otrzymał rejestrację SP-BRF. Być może wcześniej zamówiony przez niego RWD-16 bis trafił ostatecznie do Aeroklubu Wileńskiego - wiadomo bowiem, że aeroklub ten użytkował conajmniej jedną maszynę tego typu.

Analiza numerów fabrycznych DWL wydaje się sugerować, że zbudowano co najmniej kilka seryjnych RWD-16 bis (numery od 302 do 310 i od 316 do 326, z których kilkanaście przydzielono dla RWD-13). Niektóre źródła mówią o "dużej ilości wyprodukowanych maszyn które prawdodobnie nigdy nie wzbiły się w powietrze". Być może samoloty te otrzymały znaki rejestracyjne między SP-BRL a SP-BRZ. Ponieważ jednak przedwojenny Rejestr Polskich Statków Powietrznych nie jest kompletny, nie można tego z całą pewnością stwierdzić.

We wrześniu 1939 Zygmunt Urbański ewakuował jeden egzemplarz RWD-16 bis z Warszawy do Brześcia. Wersją rozwojową RWD-16 bis był zbudowany w 1939 roku samolot RWD-21.

Dane techniczne RWD-16 bis: Rozpiętość: 11,0 m   Prędkość minimalna: 70 km/h Długość: 8,5 m   Wznoszenie:  3,1 m/s Wysokość: 2,07 m   Pułap:  4150 m Powierzchnia nośna: 14,95 m2   Zasięg:  700 km Masa własna: 385 kg   Rozbieg: 140 m Masa użyteczna: 230 kg   Dobieg: ... m Masa całkowita: 615 kg   Zużycie paliwa: 16 l/h Prędkość maksymalna: 180 km/h   Maksymalny czas trwania lotu: 4,5 h Prędkość przelotowa: 155 km/h   Silnik Walter Mikron II o mocy: 62 KM

Cena samolotu: 11 600 zł.

Teksty i opracowanie: (c) 2003 - 2007, Robert Gujski.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Wszelkiego rodzaju kopiowanie, bez zgody autora, zabronione.