Urodził się 19 października 1911 roku w Warszawie. W latach 1931 - 1937 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W okresie tym nauczył się pilotażu szybowcowego w Sokolej Górze koło Krzemieńca, oraz ukończył pochorążówkę artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.

1 września 1937 został zatrudniony w D.W.L. na stanowisku konstruktora. Pierwszą jego pracą było przygotowanie dla L.W.S. dokumentacji seryjnej samolotu RWD-14 Czapla. W roku 1938 wraz Jerzym Drzewieckim przystąpił do opracowywania samolotu rekordowego RWD-19. Zadaniem jego było zaprojektowanie płata. W październiku tego samego roku prototyp RWD-19 został oblatany.

Następną pracą Tadeusza Chylińskiego było opracowanie kadłuba samolotu dyspozycyjnego RWD-18, którego głównym konstruktorem był Leszek Dulęba. Niestety, ze względu na trudności finansowe wytwórni, nie udało się ukończyć protypu przed wybuchem wojny.

W tym samym okresie Andrzej Anczutin pracował nad samolotem szkolnym RWD-23. Tadeusz Chyliński zaprojektował do niego łoże silnikowe. Tak szeroki zakres prac był możliwy dzięki jego osobistemu zapałowi jaki wkładał w opracowywanie dokumentacji konstrukcyjnej.

W roku 1939 pracował w zespole Jerzego Drzewieckiego, który przygotowywał projekt samolotu RWD-25. Opracował dźwigar płata tego myśliwca.

Zmobilizowany we wrześniu 1939, Tadeusz Chyliński walczył m. in. w obronie Twierdzy Modlin. W okresie okupacji znalazł zatrudnienie jako kolejarz w Elektrycznych Kolejach Dojazdowych (dzisiejszej W.K.D.). Warto wspomnieć, że dzięki pracy w E.K.D. wielu pracowników naukowych i umysłowych oraz artystów uzyskało schronienie przed represjami ze strony hitlerowców.

Po zakończeniu działań wojennych przystąpił z właściwą sobie energią do odbudowy polskiego przemysłu lotniczego. Na owoce nie trzeba było długo czekać. W pierwszym powojennym konkursie na motoszybowiec Tadeusz Chyliński zdobył pierwszą nagrodę. W latach 1947 - 1948 opracował wraz Bronisławem Żurakowskim projekt motoszybowca Pegaz. Prototyp wykonały Centralna Harcerska Modelarnia Lotnicza i Okręgowe Warsztaty Lotnicze w Warszawie. Został on oblatany w 16 lipca 1949 roku przez Bronisława Żurakowskiego. Pegaz otrzymał znaki rejestracyjne SP-590 i był użytkowany w Aeroklubie Warszawskim.

Rok wcześniej Tadeusz Chyliński podjął pracę w dziale Konstrukcyjno-Wytrzymałościowym Instytutu Technicznego Lotnictwa. Razem z Bronisławem Żurakowskim i dr Z. Brzoską skonstruował pierwszy polski śmigłowec GIL, którego prototyp wzbił się w powietrze w 1951 r.

W tym samym czasie objął stanowisko kierownika Zakładu Wytrzymałości Instytutu Lotnictwa. Przyczynił się znacznie do stworzenia tego działu i do rozwoju jego laboratoriów. Opracował własny system badań wytrzymałościowych sprzętu lotniczego. Dzięki temu próby kontrolne były przeprowadzane szybko i sprawnie. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych zeszłego wieku znakomita większość skonstruowanych w Polsce samolotów, śmigłowców i szybowców była badana pod jego kierownictwem.

Ogromne doświadczenie zdobyte przez Tadeusza Chylińskiego pozwoliło wykształcić, w zakresie wytrzymałości płatowców, głównych specjalistów Z.W.I.L.

Duża aktywność naukowo-badawcza nie przeszkodziła mu w pracach nad nowymi konstrukcjami lotniczymi. W pierwszej połowie lat pięćdziesiątych zajmował się celami latającymi. Projekty TC-1 (z napędem pulsacyjnym) i TC-2 nie zostały zrealizowane, natomiast późniejsze, Spec-1 i Spec-2, ujrzały światło dzienne pod koniec tego okresu. W roku 1956 zaprojektował szybowiec szkolny Kawka, za który otrzymał wyróżnienie. Dwa następne lata wypełniły prace wstępne (wraz z J. Sandauerem i J. Haraźnym) nad samolotem odrzutowym As. Był to projekt porównawczy do Iskry Tadeusza Sołtyka.

W roku 1964 wykonał projekt wstępny dwunastomiejscowego samolotu transportowego Borsuk. Był to górnopłat napędzany dwoma silnikami turbośmigłowymi o łącznej mocy 800 KM. W tym samym okresie Tadeusz Chyliński został samodzielnym pracownikiem naukowo-badawczym, a później docentem. W roku 1969 opracował projekt wstępny zwiększenia powierzchni nośnej w samolocie An-2, jak również użycia do niego napędu turbośmigłowego.

Za swoją pracę otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz inne odznaczenia. Przez wiele lat był członkiem Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa. Na emeryturę przeszedł wiosną 1976 roku. Zmarł 15 lutego 1978 r. w wieku 67 lat. Dorobek i doświadczenie naukowe Tadeusza Chylińskiego do dziś wpływają na pracę Instytutu.

← Powrót do listy pracowników