Historia Doswiadczalnych Warsztatów Lotniczych — Rozdział I
Początki Doswiadczalnych Warsztatów Lotniczych sięgają połowy lat dwudziestych XX wieku, kiedy to na Politechnice Warszawskiej zaczęło kształcić się pokolenie młodych inżynierów, zafascynowanych noworodzącą się techniką lotniczą. W roku 1925 przy Kole Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej powołano Sekcję Lotniczą, która szybko stała się centrum aktywności konstruktorskiej młodych adeptów lotnictwa. Polska, odrodzona po 123 latach zaborów, pragnęła znaleźć swoje miejsce w światowej rodzinie lotniczej — i to właśnie ta sekcja stała się zarze wiem późniejszej potęgi polskiego przemysłu awionicznego.
Trójka studentów Wydziału Mechaniki Politechniki Warszawskiej — Stanisław Rogalski, Stanisław Wigura i Jerzy Drzewiecki — już pod koniec 1927 roku przystąpiła do opracowania projektu lekkiego samolotu turystycznego. Były to osoby o wybitnych zdolnościach inżynierskich: Rogalski odznaczał się szczególnym talentem do obliczeń aerodynamicznych, Wigura był doskonalym konstruktorem płatów i znawcą materiałoznawstwa, natomiast Drzewiecki wniósł wiedzę z zakresu techniki lotów i statyki. Nazwę nowego samolotu utworzono od pierwszych liter ich nazwisk — tak narodziło się oznaczenie RWD, które miało stać się synonimem polskiej myśli lotniczej.
Prace projektowe prowadzono w warsztatach Sekcji Lotniczej, mieszczących się w piwnicach Politechniki Warszawskiej. Przy finansowym wsparciu Ligi Obrony Powietrznej Państwa (LOPP) w początkach roku 1928 przystąpiono do budowy dwóch egzemplarzy prototypowych: SL-12 przeznaczonego do prób statycznych i SL-13 do lotów. Konstrukcja nowego samolotu inspirowana była turystycznymi maszynami Willy Messerschmitta, wzbogacona doświadczeniami Rogalskiego i Wigury. Próby aerodynamiczne makiety w Instytucie Aerodynamicznym PW wykazały wyjątkowo wysoką doskonalość aerodynamiczną — równą 12, co było wynikiem imponującym jak na tamte czasy.
We wrześniu 1928 roku prototyp RWD został oblatany przez Jerzego Drzewieckiego na lotnisku mokotowskim w Warszawie. Nieco wcześniej, 22 sierpnia 1928, przeprowadzono próbę statyczną na SL-12. Nowy samolot ujawniał pewne mankamenty — zwłaszcza asymetryczne ustawienie cylindrów silnika ABC Scorpion II o mocy 34 KM, co utrudniało wybalansowanie napędu. Mimo to w dniach od 29 października do 1 listopada 1928 roku, pilotowany przez Zbigniewa Babińskiego, prototyp wziął udział w II Krajowym Konkursie Awionetek w Warszawie, zdobywając specjalną nagrodę za oryginalność konstrukcji i opracowanie techniczne wykraczające ponad przeciętny poziom. Narodziła się legenda.